მე მდიდარ კაცზე გავთხოვდი, ჩემზე ბევრად უფროსი იყო და მისი სიცოცხლის ბოლო დღეებში მან ყუთი მომცა და მითხრა: „ჩემს ფულს მემკვიდრეობით არ მიიღებ, მაგრამ იმას გაძლევ, რაც ნამდვილად გინდოდა. გახსენი ჩემი დაკრძალვის შემდეგ“.
30 წლის ვიყავი, როდესაც ადამს საქველმოქმედო ღონისძიებაზე შევხვდი. ის ჩემზე უფროსი იყო, მაგრამ ძალიან მდიდარი. მანამდე წლების განმავლობაში განვიცადე იმედგაცრუება, დანგრეული ურთიერთობები და მიტოვება. ამიტომ, როდესაც მან შეხვედრა შემომთავაზა, ვიფიქრე, რომ ის შეიძლება ჩემთვის კარგი ვარიანტი ყოფილიყო.
ის იყო გააზრებული, გულუხვი და უპირველეს ყოვლისა, სტაბილურობასა და უსაფრთხოებას მთავაზობდა. დიდი ხნის შემდეგ პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე.
მაგრამ მისმა ოჯახმა არასდროს მიმიღო. მისი შვილები განსაკუთრებით მტრულად იყვნენ განწყობილნი. სადაც არ უნდა წავსულიყავით, ჩუმად განსჯას ვგრძნობდი. ყველა დარწმუნებული იყო, რომ მასთან მხოლოდ მისი ფულის გამო ვიყავი და რომ უბრალოდ მის სიკვდილს ველოდი, რათა მისი ქონება მემკვიდრული მეყოლა.
შემდეგ მისი ჯანმრთელობა მკვეთრად გაუარესდა და ექიმებმა, მისი ასაკის გათვალისწინებით, ყოველგვარი იმედი დაკარგეს. ერთ საღამოს, საავადმყოფოს პალატაში, მან ყუთი მომაწოდა და მითხრა:
„ჩემს ფულს მემკვიდრეობით არ მიიღებ, მაგრამ გაძლევ იმას, რაც ნამდვილად გინდოდა. დამპირდი, რომ ჩემი დაკრძალვის შემდეგ გახსნი.“
ორი დღის შემდეგ ადამი გარდაიცვალა. დაკრძალვის შემდეგ ყუთი გავხსენი. პირველი, რაც შიგნით დავინახე, სუნთქვა შემეკრა…
შიგნით, საბუთი.
ხელები მიკანკალებდა, როცა სტრიქონებს ვკითხულობდი.
გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვით ადრე, ადამმა იყიდა ძველი მხატვრის სახელოსნო იმ უბანში, რომელსაც ყოველთვის ვათვალიერებდი, როცა გავდიოდი, ის, რომელზეც ერთხელ ვთქვი: „ასეთი ადგილი რომ მქონდეს, ისევ დავიწყებდი ხატვას“.
ამის შესახებ სხვასთან არასდროს მისაუბრია.
სტუდია ჩემს სახელზე იყო, უბრალოდ გარემონტებული, დიდი ფანჯრებით და იდეალური განათებით, რომელსაც ის ისე მიხვდა, რომ ვეძებდი, რომ არაფერი უთქვამს.
წერილი თან ერთვოდა: „შენ გეგონა, რომ უსაფრთხოება გინდოდა, მაგრამ მე გიყურებდი. სინამდვილეში კი ხელახლა შექმნა გინდოდა. არავის მისცე უფლება, დაგარწმუნო, რომ დანებდე“.
