— რაში მეხმარები, თუ ბიჭის გაჩენაც კი არ შეგიძლია? ელისი მონტობანში დიდ სახლში ცხოვრობდა, მაგრამ იქ თავს უცხოდ გრძნობდა. მისი ქმარი, ჟულიენ მორელი, პატივსაცემ კაცად ითვლებოდა: შრომისმოყვარე, ღვთისმოსავი და ოჯახისადმი ძალიან ერთგული. მაგრამ დახურული კარის მიღმა ის ძალადობრივი გახდა.
ელისს ორი ქალიშვილი ჰყავდა, ემა და ქლოე. ჟულიენისთვის ისინი წარუმატებლობას წარმოადგენდნენ: მას ვაჟი სურდა.
— რაში მეხმარები, თუ ბიჭის გაჩენაც კი არ შეგიძლია?
ყოველ დილით ის ამ დამცირებას დედას, მადლენ მორელს უმეორებდა, რომელიც ყოველგვარი ჩარევის გარეშე ლოცულობდა, სანამ ოჯახის დანარჩენი წევრები სხვაგან იყურებოდნენ.
ერთ დღეს, საშინელ სიცხეში, სამზარეულოში, სადაც ახალი პურისა და შიშის სურნელი ტრიალებდა ჰაერში, ჟულიენი გაბრაზებული დაბრუნდა, მას შემდეგ, რაც დაინახა ბიძაშვილის ფოტოები, რომელიც ორი ბიჭის მამა გახდა.
— მე მხოლოდ ქალებით ვარ გარშემორტყმული!
ელისმა გაბედა და უპასუხა:
— მე არ ვწყვეტ, ბავშვი ბიჭი იქნება თუ გოგო.
დარტყმა მაშინვე გაისმა. ჟულიენმა ის მისაღებ ოთახში შეათრია და სასტიკად სცემა. დარტყმები ჯერ ნეკნებში და შემდეგ მუცელში მოხვდა. ემამ შესძახა, რომ შეეჩერებინა, ქლოე კი ტიროდა, მაგრამ არავინ ჩარეულა. საბოლოო დარტყმის შემდეგ ელისი წაიქცა, ფეხებს შორის სისხლი სდიოდა.
საავადმყოფოში ჟულიენმა იცრუა:
— ის მეორე სართულიდან გადმოვარდა.
ექიმმა, ანტუან ლამბერტმა, შენიშნა ძველი სილურჯეები და არ დაუჯერა. რამდენიმე გამოკვლევის შემდეგ, ის შედეგებით დაბრუნდა.
— თქვენი ცოლი ორსულადაა. მას ტრავმის შედეგად პლაცენტის აცლა აწუხებს.
ჟულიენი გაფითრდა. ექიმის მიერ შემდეგ გამოცხადებული ინფორმაცია ნამდვილი შოკი იყო ჟულიენისთვის. გამოცხადება, რომელსაც ის ამდენი ხანი ელოდა.
ექიმმა სევდიანი ხმით დაამატა:
— მის შიგნით კვდება ბიჭი.
ჟიულიენი გაშეშდა. სახეზე ფერი დაკარგა. ექიმის სიტყვები მის გონებაში ექოსავით გაისმა, მაგრამ ვერ შეეგუა. წლების განმავლობაში ელისს ადანაშაულებდა იმაში, რომ ვერასდროს შეძლო მისთვის ვაჟის ყოლა. და მაინც, ის, ვისაც ასე სასოწარკვეთილად სურდა, უკვე არსებობდა.
ექიმმა, ანტუან ლამბერტმა, პირდაპირ თვალებში შეხედა.
— პლაცენტის აცლის მიზეზი მის მიერ გადატანილი ძალადობა იყო. ბავშვის სიცოცხლე სერიოზულ საფრთხეშია და თქვენი ცოლის სიცოცხლეც.
ჟიულიენმა ნელა დახარა თავი. პირველად ვერანაირ საბაბს, ვერანაირ ტყუილს ვერ პოულობდა.
საავადმყოფოს კარს მიღმა ელისმა ყველა სიტყვა გაიგო. ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა, როცა კანკალებული ხელი მუცელზე დაიდო.
ცოტა ხნის შემდეგ ექთნები ოთახში შევარდნენ. ელისის მდგომარეობა გაუარესდა. ექიმებმა გადაწყვიტეს, რომ ის საოპერაციოში სასწრაფოდ შეეყვანათ, რათა მისი სიცოცხლე გადაერჩინათ.
ჟულიენი დერეფანში მარტო დარჩა, ვერ მოძრაობდა. ლოდინის ყოველი წამი მას ცემას, შეურაცხყოფას და ყველა იმ ტანჯვას ახსენებდა, რაც მან ქალს მიაყენა, რომელსაც მისი სიყვარული არასდროს შეუწყვეტია.
რამდენიმე წუთის შემდეგ საოპერაციო ოთახის კარი გაიღო… და ქირურგი გამოჩნდა ისეთი გამომეტყველებით, რომელიც მიანიშნებდა, რომ არაფერი აღარასდროს იქნებოდა იგივე.
