💰 — თქვენმა ქმარმა სიმართლე უნდა იცოდეს, — თქვა მოულოდნელმა სტუმარმა. საღამოს მდიდარი ცოლ-ქმრის სახლთან ღარიბმა ახალგაზრდა გოგონამ დააკაკუნა. ის სველი და მშიერი იყო და მხოლოდ საჭმელსა და ღამის გასათევ ადგილს ითხოვდა. მაგრამ არც ერთ მათგანს წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, რატომ მოვიდა ის სწორედ მათთან.

🏠💰 — თქვენმა ქმარმა სიმართლე უნდა იცოდეს, — თქვა მოულოდნელმა სტუმარმა.
საღამოს მდიდარი ცოლ-ქმრის სახლთან ღარიბმა ახალგაზრდა გოგონამ დააკაკუნა. ის სველი და მშიერი იყო და მხოლოდ საჭმელსა და ღამის გასათევ ადგილს ითხოვდა. მაგრამ არც ერთ მათგანს წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, რატომ მოვიდა ის სწორედ მათთან.

კარი სახლის დიასახლისმა — ელენემ — გააღო.

კართან დაახლოებით ოცი წლის გოგონა იდგა. მას ძველი ქურთუკი, გაცვეთილი ჯინსი და სველი კედები ეცვა.

— მაპატიეთ, — ჩუმად თქვა მან. — ვიცი, რომ არ მიცნობთ. მაგრამ სხვაგან წასასვლელი აღარ მაქვს. შეიძლება, ცოტაოდენი საჭმელი მაინც მომცეთ?

ელენემ გაღიზიანებით შეხედა.

— ეს საქველმოქმედო თავშესაფარი არ არის.

მისი ქმარი ვიქტორი — წარმატებული ბიზნესმენი — მისაღებ ოთახში გამოვიდა.

— ვინ არის?

— კიდევ ერთი მათხოვარი.

გოგონამ ვიქტორს შეხედა და რამდენიმე წამით გაჩუმდა.

— თქვენ… ვიქტორი ხართ?

მამაკაცმა წარბები შეკრა.

— დიახ. რატომ?

— არაფერი.

მან თვალები დახარა.

— მაშინ შევცდი.

ელენა კარის დაკეტვას აპირებდა, მაგრამ გოგონამ უცებ თქვა:

— თქვენს მეუღლეს უთხარით, რომ ფულის გამო არ მოვსულვარ.

ელენა მაშინვე გაჩერდა.

— მაშინ რისთვის მოხვედი?

გოგონამ ჯიბიდან ძველი ფოტო ამოიღო და ხელში მაგრად მოიჭირა.

— სიმართლის გასაგებად.

— რომელი სიმართლის?

მაგრამ გოგონას არაფერი უპასუხია.

ის შეტრიალდა და წავიდა.

ელენამ კარი დახურა და მისაღებ ოთახში დაბრუნდა.

— რაღაც უცნაური გოგოა.

ვიქტორმა ცოლს შეხედა.

— ადრე გინახავს?

— არა.

მათ არ იცოდნენ, რომ რამდენიმე საათის შემდეგ ეს გოგონა ისევ გამოჩნდებოდა მათ კართან.

და ამჯერად ის დაასახელებდა სახელს, რომელიც ელენას თითქმის ოცი წლის განმავლობაში არ გაეგონა.

მეორე დღეს გოგონა კვლავ მოვიდა.

ელენამ კარი გააღო და მაშინვე იცნო.

— ხომ გითხარი, რომ ვერ დაგეხმარები.

— თქვენი ფული არ მჭირდება.

გოგონამ ჩანთიდან ძველი ფოტო ამოიღო და ელენას გაუწოდა.

ფოტოზე ძალიან ახალგაზრდა ელენა იყო. ის თვრამეტი წლის გახლდათ.

მის გვერდით პატარა გოგონა იდგა.

ელენას სახე გაუფითრდა.

— ეს საიდან გაქვს?

— ბებიაჩემისგან.

ვიქტორი უფრო ახლოს მივიდა.

— ელენა, რა ხდება?

გოგონამ პირდაპირ შეხედა.

— მე თქვენი ქალიშვილი ვარ.

მისაღებ ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

ელენამ ნელა გააქნია თავი.

— ეს შეუძლებელია.

— შესაძლებელია.

— ჩემი ქალიშვილი გარდაიცვალა.

— თქვენ ასე ეუბნებოდით ყველას.

ელენა დივანზე ჩამოჯდა.

გოგონამ განაგრძო:

— თქვენ მე მაშინ გამაჩინეთ, როცა თვრამეტი წლის იყავით. რამდენიმე თვის შემდეგ ბებიასთან დამტოვეთ და წახვედით. შემდეგ გათხოვდით, საცხოვრებლად სხვაგან გადახვედით და აღარასოდეს დაბრუნებულხართ.

ვიქტორი ცოლს სიტყვების გარეშე უყურებდა.

— ახლა რატომ მოხვედი? — ჰკითხა ელენამ.

— იმიტომ, რომ ბებია გარდაიცვალა. სიკვდილის წინ მან მთელი სიმართლე მითხრა და თქვენი მისამართი მომცა.

გოგონამ კიდევ ერთი კონვერტი ამოიღო.

— აქ დოკუმენტებია. დაბადების მოწმობა, ძველი წერილები და ფოტო. იქ თქვენი სახელია მითითებული.

ელენამ კონვერტი აკანკალებული ხელებით აიღო.

რამდენიმე წამი დოკუმენტებს უყურებდა, შემდეგ კი თვალები დახუჭა.

ახლა უარყოფა უკვე შეუძლებელი იყო.

ეს გოგონა მისი ქალიშვილი იყო, რომელიც თითქმის ოცი წლის წინ მიატოვა.

ახლა კი ეს ქალიშვილი მის წინ იდგა — უკვე ზრდასრული, ღარიბი და სრულიად უცხო.

სიჩუმე პირველმა ვიქტორმა დაარღვია:

— ელენა, ყველაფერი უნდა მომიყვე.

ელენამ ქალიშვილს შეხედა.

— მოგიყვები.

— მაგრამ ახლა, — უპასუხა გოგონამ, — მე გადავწყვეტ, მჭირდება თუ არა დედა.