ვიფიქრე, რომ ჩემი 22 წლის ქალიშვილი 56 წლის მდიდარ კაცს ფულის გამო გაჰყვა ცოლად. მაგრამ ერთმა ძველმა საავადმყოფოს ქვითარმა ყველა ჩემი ბრალდება სანანებლად გამიხადა
ქლოე მარტო გავზარდე და თითქმის მთელი დანაზოგი დავხარჯე, რათა მას ლონდონში მედდობაზე სწავლა შეძლებოდა.
რამდენიმე თვის შემდეგ ქალიშვილი სულ უფრო იშვიათად მირეკავდა.
შემდეგ კი ფოტო გამომიგზავნა.
მის გვერდით იდგა ჭაღარა კაცი ძვირადღირებულ პალტოში.
ერთი წუთის შემდეგ ქლოემ აღიარა:
— დედა… მე მას გავყევი ცოლად.
ის ოცდაორი წლის იყო.
კაცი — ორმოცდათექვსმეტის.
თავი ვერ შევიკავე.
დავადანაშაულე, რომ ფული და უზრუნველად ცხოვრება აირჩია.
ქლოემ მხოლოდ მთხოვა:
— დამელოდე, სანამ სახლში ჩამოვალ.
ერთი კვირის შემდეგ სახლში გამხდარი და დაღლილი დაბრუნდა.
მაშინვე ვკითხე:
— ფულის გამო გაჰყევი?
პასუხის ნაცვლად ქლოემ ძველი საავადმყოფოს ქვითარი ამოიღო.
ჩემი. ათი წლის წინანდელი.
ოცდათვრამეტი წლის რომ ვიყავი, კიბოს მკურნალობას გავდიოდი და სრული მკურნალობის საფასურის გადახდა არ შემეძლო.
მაშინ უცნობმა ქველმოქმედმა მოულოდნელად ყველა ხარჯი დაფარა.
მისი სახელი ვერასოდეს გავიგე.
ქლოემ გვერდით კიდევ ერთი დოკუმენტი დადო.
ხელმოწერები ერთმანეთს ემთხვეოდა.
— ეს არტურია, — ჩუმად თქვა მან. — სწორედ მან გადაიხადა შენი მკურნალობის ფული.
დაჯერება მიჭირდა.
აღმოჩნდა, რომ პრაქტიკის დროს ქლოემ შემთხვევით გაიგო, რომ მისი პაციენტი არტური წლების განმავლობაში ფარულად ეხმარებოდა ადამიანებს მკურნალობის საფასურის გადახდაში.
მაგრამ ახლა თავად არტური იყო მძიმედ ავად.
მისი ზრდასრული შვილები კი ცდილობდნენ, ქმედუუნაროდ გამოეცხადებინათ, მისი ქონება საკუთარ კონტროლქვეშ მოექციათ და ისეთ დაწესებულებაში გადაეყვანათ, სადაც თავად კატეგორიულად არ სურდა წასვლა.
— ყველაფერს კარგად აცნობიერებდა, დედა, — თქვა ქლოემ. — უბრალოდ ძალიან სუსტი იყო იმისთვის, რომ მარტო ებრძოლა.
არტური მას ენდობოდა.
სამედიცინო შეფასებებისა და იურისტებთან კონსულტაციების შემდეგ ისინი დაქორწინდნენ, რათა ქლოეს მისი გადაწყვეტილებების დაცვის შესაძლებლობა ჰქონოდა.
— მას იმიტომ გაჰყევი, რომ გადაგერჩინა? — ვკითხე.
მან მიპასუხა:
— ვერ მივატოვებდი ადამიანს, რომელმაც ერთხელ შენ გადაგარჩინა ისე, რომ შენი სახელიც კი არ იცოდა.
მოგვიანებით არტურს შევხვდი.
ძალიან სუსტად იყო.
ხელი მოვკიდე და ვუთხარი:
— თქვენ ჩემი სიცოცხლე გადაარჩინეთ.
მან ქლოეს შეხედა და გაიღიმა:
— თქვენ კი ის გაზარდეთ. ასე რომ, ანგარიშსწორებულები ვართ.
რამდენიმე თვის შემდეგ არტური სახლში გარდაიცვალა, ზუსტად ისე, როგორც თავად სურდა.
დაკრძალვის შემდეგ ქალიშვილს ვკითხე:
— გიყვარდა?
ქლოემ თავი დაუქნია.
— კი. ისე, როგორც გიყვარს ადამიანი, რომელმაც სიკეთე გააკეთა და სანაცვლოდ არაფერი მოუთხოვია.
მაშინ საბოლოოდ მივხვდი, რამდენად ვცდებოდი.
ვფიქრობდი, რომ ჩემი ქალიშვილი მდიდარ ასაკოვან კაცს ფულის გამო გაჰყვა. სინამდვილეში მან უბრალოდ გადაწყვიტა, მარტო არ დაეტოვებინა ადამიანი, რომელმაც ოდესღაც სრულიად უანგაროდ გადაარჩინა დედამისის სიცოცხლე.
