ჩემმა ცოლმა შვილები რამდენიმე დღით წაიყვანა და გაუჩინარდა. ორმოცი წელი მეგონა, რომ ისინი დაიღუპნენ — სანამ ჩემი ქალიშვილის დამალული წერილი არ ვიპოვე
ორმოცი წლის წინ ჩემმა ცოლმა, კლარამ, მითხრა, რომ ბავშვებთან ერთად რამდენიმე დღით მიდიოდა.
ჩვენი ქალიშვილი არია თორმეტი წლის იყო, ვაჟი შონი კი — ცხრის.
ისინი აღარ დაბრუნებულან.
ორი დღის შემდეგ კლარას მანქანა მდინარის მახლობლად იპოვეს. ცხედრები ვერ აღმოაჩინეს, თუმცა წლების შემდეგ სამივე ოფიციალურად გარდაცვლილად გამოცხადდა.
ამას ვერასოდეს შევეგუე.
ბავშვების ოთახები თითქმის ხელუხლებელი დარჩა. ყოველ კვირას შონის ძველ საათს ვქოქავდი და ხანდახან არიას თოჯინების სახლთან ვიჯექი.
ასე გავიდა ორმოცი წელი.
როდესაც სამოცდაცამეტი წლის გავხდი, ჯანმრთელობა გამიუარესდა და სახლის დალაგება დავიწყე.
ჩემი ქალიშვილის ძველ ლეიბში პატარა ხის ყუთი ვიპოვე.
შიგნით ფოტოები, კლარას დაუმთავრებელი წერილი და არიას ბავშვობის ჩანაწერი იდო.
წერილში ჩემმა ცოლმა დაწერა:
„თუ რამე დამემართა, გვენს ნუ ენდობი.“
გვენი მისი და იყო.
არიას კი სხვა ფრაზა დაეწერა:
„დეიდა გვენმა თქვა, რომ მამას აღარ ვუყვარვართ. მაგრამ მე მისი არ მჯერა.“
სისხლი გამეყინა.
ნუთუ ისინი შეიძლება ჯერ კიდევ ცოცხლები ყოფილიყვნენ?
ჩემს დისშვილთან ერთად ძველი დოკუმენტების მოძიება დავიწყე.
ნელ-ნელა წარმოუდგენელი სიმართლე გამოიკვეთა.
გვენმა კლარას აჩვენა ფოტოები, რომლებზეც მე ჩემს თანამშრომელ ქალთან ერთად ვიყავი, და დაარწმუნა, რომ რომანი მქონდა.
სინამდვილეში მხოლოდ ვეხმარებოდი ამ ქალს, რომელიც რთულ განქორწინებას გადიოდა.
მოგზაურობის დროს კლარა მოტელში გაჩერდა, სადაც გვენს შეხვდა.
მალევე მას ინსულტი დაემართა, რის შემდეგაც მეხსიერებისა და მეტყველების პრობლემები შეექმნა.
გვენმა კლარა და ბავშვები სხვა შტატში გადაიყვანა, გვარი შეუცვალა და წლების განმავლობაში არიასა და შონს უმეორებდა:
„მამათქვენმა სხვა ქალის გამო მიგატოვათ.“
მე კი ამ დროს მათ ძებნას არ ვწყვეტდი.
რამდენიმე თვის შემდეგ არია ვიპოვეთ.
ის უკვე ორმოცდათორმეტი წლის იყო.
პირველ შეხვედრაზე მითხრა:
— შენ მიგვატოვე.
მის წინ საქაღალდე დავდე, რომელშიც განცხადებები, პოლიციაში გაგზავნილი მოთხოვნები და კერძო დეტექტივებისთვის მიწერილი წერილები იყო.
ორმოცი წლის ძებნა.
ყველაზე ზემოდან კი — მისი საკუთარი ბავშვობის ჩანაწერი.
არია დიდხანს დუმდა.
— მეგონა, არასოდეს გიძებნივართ…
მოგვიანებით შონიც ვიპოვეთ.
თავიდან ჩემთან შეხვედრაზე უარი თქვა.
მაშინ მისი ძველი საათი გავუგზავნე და თან წერილი დავურთე:
„ამ საათს ორმოცი წლის განმავლობაში ყოველ კვირას ვქოქავდი.“
სამი დღის შემდეგ დამირეკა.
კლარა იმ დროისთვის უკვე გარდაცვლილი იყო, მაგრამ ბავშვებისთვის აუდიოჩანაწერი დატოვა:
— მამათქვენს არ მიუტოვებიხართ. მასთან უნდა მელაპარაკა და სხვისი სიტყვებისთვის არ უნდა დამეჯერებინა.
მოგვიანებით გვენს შევხვდით.
მან აღიარა, რომ იცოდა ჩემი ძებნის შესახებ, მაგრამ მაინც ფიქრობდა, რომ თავის დროზე სწორად მოიქცა.
მეორე დღეს ბავშვებთან ერთად იმ ხიდზე წავედი, სადაც ორმოცი წლის განმავლობაში მათ ხსოვნას ყვავილებს ვუძღვნიდი.
მაგრამ პირველად თაიგული წყალში აღარ გადავაგდე.
მარჯვნივ ჩემი ქალიშვილი იდგა.
მარცხნივ — ჩემი ვაჟი.
საღამოს კი არიამ თავისი ძველი თოჯინების სახლი იპოვა.
— კარი ისევ არ შეგიკეთებია? — მკითხა.
გავუღიმე:
— შენ გელოდებოდი.
შონი ჩვენ გვერდით დაჯდა.
და ორმოცი წლის შემდეგ პირველად აღარ მიწევდა ჩვენი ოჯახის მარტო აღდგენა.
