💍🐕 ჩვენი ქორწილის დღეს უკვე რეესტრის ოფისში ვიდექით და ველოდებოდით, როდის დაგვიძახებდნენ ქორწინების რეგისტრაციისთვის, როცა მოულოდნელად კარი გაიღო და ჩემი საქმროს ძაღლი ოთახში შემოვარდა. ის დარბაზში მოუსვენრად დარბოდა, ხმამაღლა ყეფდა და დამშვიდებას საერთოდ არ აპირებდა… როცა გარეთ გავედით, მაშინვე პოლიცია გამოვიძახეთ…

ნაწილი 1. მოულოდნელი სტუმარი

ჩვენი ქორწილის დილა შესანიშნავად დაიწყო.

გამაღვიძებელზე ადრე გამეღვიძა. აღელვება ძილის საშუალებას არ მაძლევდა და რამდენჯერმე შევამოწმე ტელეფონი, საბუთები და ბეჭდები.

იმ დღეს იმ მამაკაცის ცოლი უნდა გავმხდარიყავი, რომელიც მიყვარდა.

ჩემი საქმროც ნერვიულობდა. რამდენჯერმე დამირეკა და მკითხა, ყველაფერი კარგად იყო თუ არა.

— ნუ ნერვიულობ, — სიცილით ვუთხარი. — რამდენიმე საათში ყველაფერი დასრულდება და ბოლოს და ბოლოს ამოვისუნთქებთ.

რეესტრის ოფისში დროულად მივედით.

ჩვენი ნათესავები და მეგობრები უკვე შეკრებილიყვნენ. ზოგი ფოტოებს იღებდა, ზოგი ტანსაცმელს ისწორებდა, ზოგი კი საქორწილო სუფრაზე საუბრობდა.

ჩემი საქმრო ბედნიერი ჩანდა.

მე მას ვუყურებდი და ვიღიმოდი.

მეჩვენებოდა, რომ ამ დღეს ვერაფერი გააფუჭებდა.

მაგრამ უცებ დერეფნიდან ხმამაღალი ყეფა გაისმა.

ყველამ თავი მოაბრუნა.

კარი გაიღო და ჩემი საქმროს ძაღლი პირდაპირ დარბაზში შემოვარდა.

ის აღელვებული იყო, მძიმედ სუნთქავდა და მოუსვენრად დარბოდა აქეთ-იქით.

— ეს ხომ მისი ძაღლია! — გაკვირვებულმა ვთქვი.

ჩემი საქმროც დაიბნა.

— აქ როგორ აღმოჩნდა?!

ძაღლი მასთან მივიდა, მაგრამ პატრონის დანახვით მშვიდად გახარების ნაცვლად ხმამაღლა დაიწყო ყეფა.

ის ჩვენს შორის დარბოდა, ხან საქმროს უყურებდა, ხან მე და კვლავ ყეფას იწყებდა.

— გაიყვანეთ აქედან, — სთხოვა ერთ-ერთმა სტუმარმა.

მაგრამ ძაღლი თითქოს არავის უსმენდა.

ჩემი საქმრო მის საყელურში ჩავლას შეეცადა.

ძაღლი უკან დაიხია.

— რა დაემართა დღეს? — იკითხა მან.

მე ძაღლის გვერდით ჩავიკუზე.

— ჰეი, გოგონა… დამშვიდდი.

მაგრამ ის კვლავ ყეფდა.

ახლა კი პირდაპირ ჩემს საქმროს უყურებდა.

შემდეგ უცებ გასასვლელისკენ გაიქცა.

გაჩერდა.

მობრუნდა.

და ისევ დაიყეფა.

— შეიძლება გარეთ გასვლა უნდა? — ივარაუდა ვიღაცამ.

ჩემმა საქმრომ მისი გაყვანა სცადა.

მაგრამ ძაღლი ჯიუტად ისევ უკან ბრუნდებოდა.

როდესაც რეესტრის თანამშრომელმა გამოაცხადა, რომ რეგისტრაცია რამდენიმე წუთში დაიწყებოდა, ყველამ თავისი ადგილი დაიკავა.

ჩემმა საქმრომ ხელი მომკიდა.

— ყურადღებას ნუ მიაქცევ. უბრალოდ ზედმეტად აღელვებულია.

დარბაზში შესვლას ვაპირებდით, როცა ძაღლმა ისევ დაიწყო ყეფა.

ამჯერად იმდენად ხმამაღლა, რომ დერეფანში ბავშვებიც კი შეშინდნენ.

ის ჩემს საქმროს ეცა და კბილებით მისი პიჯაკის კიდეს ჩაავლო.

— ჰეი! რას აკეთებ?!

ჩემი საქმრო გათავისუფლებას ცდილობდა.

მაგრამ ძაღლი არ უშვებდა.

თითქოს სასოწარკვეთილი ცდილობდა, არ გაეშვა იგი.

პირველად დავინახე მის თვალებში ნამდვილი შიში.

— მოიცადე… — ჩუმად ვთქვი.

ყველა დადუმდა.

ძაღლმა პიჯაკი გაუშვა და გასასვლელისკენ გაიქცა.

კართან გაჩერდა და ისევ შემოგვხედა.

თითქოს გვეძახდა, რომ გავყოლოდით.

ჯერ კიდევ არ ვიცოდით, რისი ჩვენება სურდა ჩვენთვის.

მაგრამ ამას ძალიან მალე გავიგებდით.

ნაწილი 2. რატომ არ უნდოდა ძაღლს საქმროს გაშვება

ბოლოს მაინც გადავწყვიტეთ, ძაღლს გავყოლოდით.

საქმრო გაღიზიანებული იყო, სტუმრები ვერ ხვდებოდნენ, რა ხდებოდა, მე კი ვერ ვიშორებდი შეგრძნებას, რომ რაღაც სერიოზული ხდებოდა.

ძაღლი გარეთ გავარდა და პირდაპირ ავტოსადგომისკენ გაემართა.

იქ საქმროს მანქანა იდგა.

მანქანასთან გაჩერდა და ხმამაღლა ყეფა დაიწყო.

შემდეგ მანქანის გარშემო სირბილი დაიწყო და ისევ და ისევ მძღოლის კართან ბრუნდებოდა.

საქმრომ წარბები შეჭმუხნა.

— რა დაემართა?

მან მანქანასთან მიირბინა და უკვე კარის გაღებას აპირებდა.

მაგრამ ძაღლი წინ გადაუდგა.

ის არ აძლევდა საშუალებას, მანქანასთან მიახლოებულიყო.

— გვერდზე გადადი, — უთხრა საქმრომ.

ძაღლმა დაიღრინა.

მე საქმრო გავაჩერე.

— ჯერ მანქანაში არ ჩაჯდე.

მანქანასთან უფრო ახლოს მივედით და ყურადღებით დავათვალიერეთ.

მაშინ რაღაც უცნაური შევნიშნეთ.

სამუხრუჭე სისტემასთან ახლოს ერთ-ერთი დეტალი დაზიანებული ჩანდა.

საქმროს სახე გაფითრდა.

— ეს აქ ადრე არ იყო.

პოლიციაში დავრეკეთ.

მანქანის შემოწმების შემდეგ საშინელი სიმართლე გაირკვა.

სამუხრუჭე სისტემა განზრახ იყო დაზიანებული.

საქმრო საჭეს რომ დამჯდარიყო და მანქანით წასულიყო, მანქანას შესაძლოა ნორმალურად დამუხრუჭების შესაძლებლობა დაეკარგა.

ჩვენ კი რეგისტრაციის დასრულებისთანავე სწორედ ამ მანქანით წასვლას ვაპირებდით.

გამომძიებლებმა დაიწყეს იმის გარკვევა, თუ ვის შეეძლო ამის გაკეთება.

გარკვეული დროის შემდეგ საქმროს სახლთან მდებარე სათვალთვალო კამერის ჩანაწერი გამოჩნდა.

ჩანაწერში ქალი ჩანდა.

აღმოჩნდა, რომ ეს მისი ყოფილი ცოლი იყო.

ის ღამით მისულიყო და გარკვეული დრო მანქანასთან ახლოს იმყოფებოდა.

როდესაც პოლიციამ მასთან საუბარი დაიწყო, ქალმა თავდაპირველად ყველაფერი უარყო.

მაგრამ მოგვიანებით აღიარა.

მას არ შეეძლო შეგუებოდა იმას, რომ მისი ყოფილი ქმარი ხელახლა დაქორწინებას აპირებდა.

მას შურისძიება ამოძრავებდა.

მას სურდა ქორწილის ჩაშლა და ამიტომ განზრახ დაუზიანა ყოფილ ქმარს მანქანის მუხრუჭები.

მაგრამ ერთი რამ მან არ იცოდა.

იმ დროს იქ ძაღლიც იმყოფებოდა.

ცხოველმა დაინახა, რაც მოხდა.

დილით კი, როდესაც მან საქმრო რეესტრის ოფისში დაინახა, თითქოს მიხვდა, რომ მისი პატრონი სწორედ იმ მანქანაში აპირებდა ჩაჯდომას.

ამიტომ ძაღლი რეესტრის ოფისში გაიქცა.

ის ყეფდა, საქმროს ტანსაცმელს ქაჩავდა და მთელი ძალით ცდილობდა, არ დაეტოვებინა იგი.

სიმართლის გაგების შემდეგ დიდხანს ჩუმად ვიყავით.

საქმრო ძაღლის გვერდით ჩაიმუხლა და ჩაეხუტა.

— შენ ჩვენ გადაგვარჩინე…

ძაღლმა ჩუმად დაიწკმუტუნა და თავი მის მუხლებზე დაადო.

იმ დღეს ჩვენი ქორწილი მაინც შედგა.

მაგრამ იმ მანქანაში აღარ ჩავმსხდარვართ.

ხოლო ძაღლი ჩვენი ქორწილის ნამდვილი გმირი გახდა.

როდესაც საღამოს ფოტოებს ვიღებდით, ის ჩვენს გვერდით იჯდა.

შევხედე და ვუთხარი:

— ახლა უკვე ზუსტად ვიცი, რომ უბრალოდ ძაღლი არ ხარ. შენ შენი პატრონი გადაარჩინე.

საქმრომ გაიღიმა და ძაღლს ხელი გადაუსვა.

ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი გაფრთხილებები სიტყვებით არ მოდის.

და ზოგჯერ მას, ვისაც ლაპარაკი არ შეუძლია, შეუძლია გაცილებით მეტი თქვას, ვიდრე ნებისმიერ ადამიანს.