მიწისქვეშა გადასასვლელში ახალგაზრდების ჯგუფი თავს დაესხა დაუცველ ხანდაზმულ ქალს და ცდილობდა ფული და ძვირფასეულობა წაერთმია. მაგრამ ის, რაც ქალმა შემდეგ წამს გააკეთა, მათ შიშისგან გააქვავა 😨😱
ბოლო თვეებში ქალაქის გარეუბანში მდებარე ძველი მიწისქვეშა გადასასვლელი იქცა ადგილად, რომელსაც ხალხი შიშით ახსენებდა. იქ ხშირად ხდებოდა ძარცვები: ზოგს ტელეფონს ართმევდნენ, ზოგს საფულეს, ზოგი კი სახლში ბრუნდებოდა ყოველგვარი ქონების გარეშე.
მოსახლეობა პროტესტს გამოთქვამდა და პოლიციის გაძლიერებულ პატრულირებას ითხოვდა, მაგრამ დამნაშავეები ყოველთვის დროულად გარბოდნენ. საღამოს საათებში თითქმის აღარავინ გადიოდა იქ.
იმ საღამოს ხანდაზმული ქალი მშვიდად მიდიოდა, მუქი პალტოთი და პატარა ჩანთით, თითქოს ჩვეულებრივად ბრუნდებოდა სახლში.
გადასასვლელში სველი და ცივი ჰაერი იდგა, ნათურები ციმციმებდა, ნაბიჯების ხმა კი კედლებში ხმაურით ირეკლებოდა. შუა გზაზე მას სამი ძლიერი ახალგაზრდა გადაეღობა სპორტულ ტანსაცმელში, მოკლედ შეჭრილი თმით და თავხედური გამომეტყველებით.
ერთმა ირონიულად თქვა:
— სად მიდიხარ, ბებო? ფული, ტელეფონი და სამკაულები გადმოგვეცი.
მეორემ დაამატა:
— ბეჭდებიც მოიხსენი. სწრაფად, სანამ „კარგ ხასიათზე“ ვართ.
ქალმა მშვიდად შეხედა მათ:
— ბევრი ფული არ მაქვს. მაგრამ იმასაც თქვენნაირ ნაძირალებს არ მივცემ.
ერთი წამით გაჩუმდნენ, შემდეგ ერთმა ჩაიცინა:
— კიდევ გამბედაობასაც იჩენ?
მან პირდაპირ შეხედა ყველაზე ახლოს მდგომს:
— სუსტებზე თავდასხმა მხოლოდ შენნაირებს შეუძლიათ.
ეს საკმარისი აღმოჩნდა. ლიდერის სახე გაბრაზებისგან შეიცვალა. მან ქალს საყელოში ხელი ჩაავლო და კედელზე ძლიერად მიახეთქა. ქალი ტკივილისგან თვალებს ხუჭავდა, მაგრამ არ დაუყვირია.
— თავიდანვე რომ მოგეცა, უკეთ იქნებოდა, — თქვა ერთმა.
ქალმა, მიუხედავად ტკივილისა, ჩუმად თქვა:
— მაპატიეთ… ვცდებოდი. ფული ჯიბეში მაქვს.
ლიდერმა ოდნავ გაუშვა ხელი.
— ამოიღე. და არანაირი ხრიკები.
ქალმა ნელა ჩაჰყო ხელი ჯიბეში… მაგრამ მომდევნო წამს მოხდა რაღაც სრულიად მოულოდნელი 😨⚡
ბებომ ფული არ ამოიღო. მის ხელისგულზე სამსახურებრივი მოწმობა აელვარდა.
ქალმა ის მთავარს სახესთან მიუტანა და სრულიად სხვა, მკაცრი და ავტორიტეტული ხმით თქვა:
— საგამოძიებო კომიტეტის მთავარი გამომძიებელი. ალყაში ხართ. არ გაინძრეთ, თუ მდგომარეობის გაუარესება არ გსურთ.
ღიმილი მაშინვე გაუქრათ ბანდიტებს სახეებიდან. მათ ვერ მოასწრეს გააზრებაც კი, რა ხდებოდა, როცა გადასასვლელის ორივე მხრიდან შეიარაღებული თანამშრომლები შემოცვივდნენ.
მძიმე ნაბიჯები, ბრძანებები, ფანრის შუქი სახეში და რამდენიმე წამში სამივე უკვე კედელზე მიყრდნობილი იდგა, სიტყვას ვერ ძრავდნენ.
სპეცრაზმის ერთმა წევრმა მკაცრად თქვა:
— ძირს! ხელები თავზე!
ის, ვინც ერთი წუთის წინ იცინოდა, გაფითრდა და ჩურჩულით თქვა:
— ეს რა არის… ჩასაფრებაა?..
ქალმა საყელო გაისწორა, ნელა გაიმართა და მათ შეხედა უკვე ყოველგვარი შიშის გარეშე.
— დიდი ხანია გიყურებდით. ადამიანებს ესხმოდით თავს და ფიქრობდით, რომ დაუსჯელები დარჩებოდით. ყოველ ჯერზე ბოლო წამს გარბოდით. მოგვიწია დაგეჯერებინათ, რომ მარტივი ნადავლი გყავდათ წინ. ახლა ჩვენ ხელში ხართ — და მტკიცებულებებიც გვაქვს. კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება იქ, სადაც თქვენი ადგილია.
მთავარი ოდნავ შეირხა, თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ მას უკვე ხელბორკილები დაადეს. მისი თანამზრახველებიც აღარ იღიმოდნენ. რამდენიმე წუთის წინ ისინი თავს გადასასვლელის მფლობელებად გრძნობდნენ, ახლა კი დევნილი ცხოველებივით კანკალებდნენ.
როდესაც წაიყვანეს, ქალმა მშვიდად აიღო ჩანთა იატაკიდან, პალტოდან მტვერი ჩამოიფერთხა და გასასვლელისკენ წავიდა ისე, თითქოს ჩვეულებრივი სამუშაო დაასრულა.
