„ვინ შემოუშვა ეს ბიჭი ჩემს სამზარეულოში?!“ — იყვირა ცნობილმა შეფ-მზარეულმა, როდესაც დაინახა, რომ უსახლკარო ბავშვი მის კერძში რაღაცას ამატებდა… მაგრამ ერთი წუთის შემდეგ თავად სთხოვა ბიჭს დარჩენა.
ანრი ლორანი პარიზის ერთ-ერთ საუკეთესო შეფ-მზარეულად ითვლებოდა. მის რესტორანში წინასწარი დაჯავშნის გარეშე მოხვედრა თითქმის შეუძლებელი იყო, საკუთარ სამზარეულოში კი იმდენად მკაცრი იყო, რომ გამოცდილ მზარეულებსაც კი ეშინოდათ მისი კერძების გაფუჭების.
იმ საღამოს ანრი თავის ცნობილ რატატუის ამზადებდა.
მან ბოსტნეული ფრთხილად დაალაგა, სანელებლები დაამატა და თეფში გასატანად მაგიდაზე დადო.
— იდეალურია.
მაგრამ საკმარისი იყო მხოლოდ ერთი წუთით შებრუნებულიყო, რომ სამზარეულოში დაახლოებით თორმეტი წლის უცნობი ბიჭი გამოჩნდა.
თხელი ქურთუკი, ძველი ფეხსაცმელი, გაცვეთილი ზურგჩანთა.
ხელში პატარა ბოთლი ეჭირა და მშვიდად ასხამდა რატატუის რაღაც მუქ სოუსს.
ანრი სიბრაზისგან გაფითრდა.
— რას აკეთებ?! საერთოდ ვინ შემოგიშვა აქ?!
ბიჭი არ გაქცეულა.
მან მხოლოდ ბოთლი მაგიდაზე დადო.
— კერძი ცოტათი გავაუმჯობესე.
სამზარეულოში სიცილი გაისმა.
— გააუმჯობესე? — გაიმეორა ანრიმ. — საერთოდ იცი, ვის ელაპარაკები?
— დიახ. კარგ მზარეულს.
— კარგს?
— მაგრამ ეს კერძი შეიძლებოდა უფრო გემრიელი ყოფილიყო.
ახლა უკვე აღარავინ იცინოდა.
ანრიმ გაბრაზებულმა კარისკენ მიუთითა.
— წადი. სად არიან შენი მშობლები?
ბიჭმა თვალები დახარა.
— აღარ მყავს. აქვე ახლოს ვცხოვრობ, სადაც შევძლებ.
შეფი ერთი წამით გაჩუმდა, შემდეგ კი ისევ შეხედა თეფშს, რომელიც, მისი აზრით, უკვე გაფუჭებული იყო.
— და გადაწყვიტე ჩემი ვახშამი გაგეფუჭებინა?
— არა.
ბიჭმა თვალები ასწია.
— გასინჯეთ. მერე კი გამაგდეთ.
სამზარეულოში სიჩუმე ჩამოვარდა.
ანრიმ ირონიულად ჩაიღიმა, ჩანგალი აიღო და ერთი ლუკმა გასინჯა.
ერთი წამის შემდეგ მისი სახის გამომეტყველება შეიცვალა.
კიდევ ერთხელ გასინჯა.
შემდეგ კიდევ ერთხელ.
— რა დაამატე?
— გამომცხვარი ნიორი, ცოტა მწვანილი და დედაჩემის სოუსი.
— დედაშენის?
— პატარა კაფეში მზარეულად მუშაობდა. ბავშვობიდან მასწავლიდა. ამბობდა, რომ კარგმა საჭმელმა მხოლოდ არ უნდა დაგანაყროს — მან რაღაც უნდა გაგრძნობინოს.
— ახლა სად არის?
ბიჭი ცოტა ხნით გაჩუმდა.
— ორი წლის წინ გარდაიცვალა.
ამის შემდეგ მან მოჰყვა, რომ თავად აგრძელებდა საჭმლის მომზადებას: კითხულობდა გადაყრილ კულინარიულ წიგნებს, რესტორნების ფანჯრებიდან აკვირდებოდა მზარეულებს, იმახსოვრებდა მათ მოძრაობებს და ექსპერიმენტებს ატარებდა იმით, რისი პოვნაც შეეძლო.
ანრი უკვე აპირებდა მისთვის სახელის კითხვას, როდესაც სამზარეულოში ოფიციანტი შემოვიდა.
— შეფ, სტუმრები რატატუის ელოდებიან. თავიდან მოვამზადოთ?
ანრიმ თეფშს შეხედა.
— არა.
— მაგრამ…
— ზუსტად ეს გაიტანეთ.
ათი წუთის შემდეგ ოფიციანტი თითქმის სირბილით დაბრუნდა.
— შეფ, სტუმრებს უნდათ იცოდნენ, ვინ მოამზადა ეს კერძი.
ანრიმ წარბები შეკრა.
— რატომ?
— თქვეს, რომ ასეთი რატატუი არასოდეს გაუსინჯავთ.
შეფი ნელა შეტრიალდა ბიჭისკენ.
— რა გქვია?
— ლუკასი.
ანრიმ მას სუფთა მზარეულის წინსაფარი გაუწოდა.
— ხვალ დილის რვა საათზე.
ლუკასმა დაბნეულმა შეხედა.
— რატომ?
— ისწავლი.
— თქვენ… არ გამაგდებთ?
ანრიმ პირველად გაიღიმა.
— გავაგდო ადამიანი, რომელმაც ახლახან ჩემი საფირმო კერძი გააუმჯობესა?
მან თავი გააქნია.
— ასეთ შეცდომას ნამდვილად არ დავუშვებ.
ლუკასმა წინსაფარი მკერდზე მიიკრა, თვალებში კი ცრემლები ჩაუდგა.
იმ საღამოს ის რესტორანში შევიდა როგორც უსახლკარო ბიჭი, რომლის გაგდებასაც აპირებდნენ.
ხოლო იქიდან გამოვიდა როგორც ადამიანი, რომელსაც მრავალი წლის შემდეგ პირველად მისცეს ნამდვილი შანსი.
