გუშინ მაღაზიაში ჩვეულებრივი ძეხვი ვიყიდე, არაფერი განსაკუთრებული, უბრალოდ სენდვიჩების გაკეთება მინდოდა. სახლში რომ მივედი, რამდენიმე ნაჭერი ამოვჭერი, შევჭამე და დანარჩენი მაცივარში შევდე. ყველაფერი კარგად იყო.
შემდეგ ჩვეულებრივ ძეხვში USB დისკი ვიპოვე. თავიდან მეგონა, შემთხვევით ჩამივარდა, სანამ შიგთავსი არ შევამოწმე.
დილით საუზმის მომზადება გადავწყვიტე. იგივე ძეხვი ამოვიღე, დანა ავიღე და უცებ შევნიშნე, რომ უცნაურად იჭრებოდა, თითქოს შიგნით რაღაც მაგარი იყო. ვიფიქრე, იქნებ ცივი იყო. მაგრამ როდესაც კიდევ ერთი ნაჭრის დაჭრა ვცადე, დანა გაიჭედა. შევხედე და გაოგნებული დავრჩი: ძეხვის შუაში რაღაც ბრწყინავდა.
თავიდან ლითონის ნაჭერი მეგონა. დავიწყე ძებნა და უცებ, ამ ვარდისფერი მასიდან ამოხტა… USB დისკი. სრულიად ჩვეულებრივი USB დისკი, რამდენიმე გიგაბაიტით. ეს ძეხვი უკვე შევჭამე! როგორ შეიძლება USB დისკი მასობრივად წარმოებულ პროდუქტში იყოს და არა ყველაზე იაფფასიანში?
ჩვეულებრივ ძეხვში USB დისკი ვიპოვე. თავიდან მეგონა, რომ შემთხვევით საკვებში ჩაცურდა, სანამ მის შიგთავსს არ შევამოწმებდი.
მაგრამ ცნობისმოყვარეობამ სძლია შფოთვას. კომპიუტერი ჩავრთე, USB დისკი ჩავდე და მისი შიგთავსი შევამოწმე.
ჩვეულებრივ ძეხვში USB დისკი ვიპოვე. თავიდან მეგონა, რომ შემთხვევით საკვებში მოხვდა, სანამ მის შიგთავსს არ შევამოწმებდი.
მასში მარტივი საქაღალდე იყო, სახელწოდებით „გამიხსენი“. გავხსენი. შიგნით მხოლოდ ერთი ფოტო იყო. მასზე მამაკაცი კამერას უყურებდა და იცინოდა. შოკირებული ვიყავი.
მაუსი ხელიდან გავუშვი და ეკრანის წინ გაშეშებული გავჩერდი. ეს USB დისკი უბრალოდ ცუდი ხუმრობა იყო, მაგრამ რატომ უნდა ჩამედო საჭმელში?
ახლა არც კი ვიცი, პოლიციაში მივიდე დამნაშავეების საპოვნელად და გამოძიების დასაწყებად, თუ უბრალოდ გადავაგდო ის ჯანდაბა ძეხვი და ყველაფერი დამავიწყდეს, სასაცილო ანეკდოტად ჩავთვალო.
