🤰💔 მილიარდერმა და ექიმმა ორსული მოსამსახურე მოხუცი ავადმყოფი დედის ოთახიდან გააძევეს. მაგრამ 5 წუთის შემდეგ ექიმმა მოულოდნელად დაიყვირა: „დაუძახეთ, დაბრუნდეს!“

ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში მილიარდერის დედა თითქმის აღარ დგებოდა საწოლიდან.

მან ძალიან დაიკლო წონაში, მუდმივად სისუსტეს გრძნობდა და თითქმის არაფერს ჭამდა.

შვილს ის საუკეთესო კლინიკებში დაჰყავდა, ცნობილ სპეციალისტებს იწვევდა და ათეულობით გამოკვლევას უტარებდა.

მაგრამ ექიმები მხოლოდ გაოცებულები აქნევდნენ თავს.

— ჩვენ ვერ ვადგენთ მისი მდგომარეობის მიზეზს.

— მისი ორგანიზმი ძალიან დასუსტებულია.

— მის ასაკში გამოჯანმრთელება შესაძლოა თითქმის შეუძლებელი იყოს.

ბოლოს ერთ-ერთმა ექიმმა გულწრფელად უთხრა:

— ჯობია, სახლში წაიყვანოთ. დაე, დარჩენილი დღეები ოჯახთან ერთად გაატაროს.

მილიარდერს ამის შეგუება არ სურდა.

იმ დღეს მან სახლში კიდევ ერთხელ გამოიძახა ექიმი.

ექიმმა მოხუცი ქალი ყურადღებით გასინჯა, წინა გამოკვლევების შედეგები შეისწავლა და თავი გააქნია.

— ვერაფერს ვპოულობ, რაც მის ასეთ მდგომარეობას ახსნიდა.

მილიარდერმა მძიმედ ამოიოხრა.

— ანუ თქვენც ვერაფერს გააკეთებთ?

— სამწუხაროდ, არა.

ამ დროს ოთახის კარი გაიღო.

შემოვიდა ორსული მოსამსახურე, რომელიც ამ სახლში უკვე რამდენიმე თვე მუშაობდა.

მას წყალი მოჰქონდა, მაგრამ საუბარი რომ გაიგონა, შეჩერდა.

— ბოდიში, ექიმო… შეიძლება რამდენიმე კითხვა დაგისვათ?

მილიარდერი მაშინვე მისკენ შემოტრიალდა.

— შენთვის არავის უკითხავს!

გოგონა გაჩუმდა.

— ოთახიდან გადი.

— მაგრამ მე მხოლოდ კითხვა მინდოდა…

— გითხარი, გადი!

მოსამსახურემ თავი დახარა და ჩუმად გავიდა ოთახიდან.

ექიმმა მას თვალი გააყოლა.

შემდეგ ისევ მოხუც ქალს შეხედა.

რამდენიმე წამი გავიდა.

და უცებ ექიმი წამოდგა.

— დაუძახეთ, დაბრუნდეს.

მილიარდერმა გაკვირვებით შეხედა.

— რატომ?

— ახლავე.

— მაგრამ თქვენ ხომ ახლახან თქვით, რომ…

— გითხარით, გოგონა უკან მოიყვანეთ. შესაძლოა, ნაადრევად გადავწყვიტე, რომ აქ მეტი არაფერი იყო მოსაძებნი.

რამდენიმე წუთის შემდეგ მოსამსახურე ოთახში კვლავ შევიდა.

აშკარად ეშინოდა მილიარდერისთვის თვალებში შეხედვა.

მაგრამ ექიმმა მოულოდნელად სწორედ მას მიმართა:

— რისი კითხვა გინდოდათ?

გოგონამ ჯერ მოხუც ქალს შეხედა, შემდეგ ექიმს.

— ერთი რამის გარკვევა მინდოდა…

ნაწილი 2

მოახლე ცოტა ხნით ჩუმად იყო, შემდეგ კი თქვა:

— მას დიდი ხანია მადა დაკარგული აქვს? ძალიან დასუსტდა, დაიკლო წონაში და თითქმის აღარ გამოდის ოთახიდან?

ექიმმა თავი დაუქნია.

— დიახ. მაგრამ სერიოზული მიზეზი ვერ აღმოვაჩინეთ.

— რომელიმე იშვიათი ვიტამინის დონე შეამოწმეთ?

ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.

მილიარდერმა გოგონას უნდობლად შეხედა.

— ახლა სერიოზულად ამბობ?

მაგრამ ექიმი უკვე სულ სხვანაირად უყურებდა მას.

— რატომ მეკითხებით ამას?

— იმიტომ, რომ სიმპტომები ძალიან ჰგავს ერთმანეთს. თუ არ ვცდები, შესაძლოა მას ერთ-ერთი ვიტამინის ძლიერი დეფიციტი ჰქონდეს, რომელსაც ჩვეულებრივი გამოკვლევის დროს იშვიათად ამოწმებენ.

ექიმი რამდენიმე წამით ჩუმად დარჩა.

შემდეგ სწრაფად გახსნა სამედიცინო ბარათი.

— ეს სადმე წაიკითხეთ?

— დიახ.

— სად?

— სამედიცინო ინსტიტუტში ვსწავლობდი.

მილიარდერმა გაოცებულმა შეხედა.

— შენ?

გოგონამ თავი დაუქნია.

— სამი წელი ვისწავლე. ძალიან მინდოდა ექიმი გავმხდარიყავი. მაგრამ შემდეგ ჩემს ოჯახს ფული აღარ ჰქონდა და სწავლის გაგრძელება ვეღარ შევძელი. იძულებული გავხდი, ინსტიტუტი დამეტოვებინა და სამსახური მეპოვა.

ამასობაში ექიმმა უკვე ლაბორატორიაში დარეკა.

— ეს მაჩვენებელი სასწრაფოდ უნდა შევამოწმოთ.

ცოტა ხნის შემდეგ პასუხები მოვიდა.

ექიმმა დასკვნა რამდენჯერმე გადაიკითხა.

შემდეგ მილიარდერს შეხედა.

— ის მართალი იყო.

ხანდაზმულ ქალს მართლაც აღმოაჩნდა იშვიათი ვიტამინის გამოხატული დეფიციტი.

მკურნალობის დაწყების შემდეგ მისი მდგომარეობა თანდათან გაუმჯობესდა.

რამდენიმე კვირის შემდეგ მას უკვე შეეძლო საწოლიდან დამოუკიდებლად წამოდგომა.

კიდევ ცოტა ხნის შემდეგ კი, მრავალი თვის განმავლობაში პირველად, მოითხოვა, მისთვის ნორმალური საუზმე მოემზადებინათ.

მილიარდერს მოახლეს ნათქვამი სიტყვები ვერ ავიწყდებოდა.

ერთ დღეს მან გოგონა თავის კაბინეტში დაიბარა.

— რატომ არ მითხარი ადრე, რომ სამედიცინო ინსტიტუტში სწავლობდი?

გოგონამ მხრები აიჩეჩა.

— არ მეგონა, რომ ეს ვინმეს დააინტერესებდა.

მან შეხედა.

— შენ ექიმი უნდა გამხდარიყავი.

— ალბათ. მაგრამ ახლა უკვე გვიანია.

— არა, — მშვიდად უპასუხა მან. — გვიანი არ არის.

რამდენიმე დღის შემდეგ მან მისი სწავლის საფასური გადაიხადა და დაეხმარა, სამედიცინო ინსტიტუტში სწავლა განეახლებინა.

ორსული მოახლე კვლავ სტუდენტი გახდა.

მაგრამ ახლა მას აღარ უწევდა ფიქრი, როგორ გადაეხადა სწავლის საფასური ან როგორ ერჩინა საკუთარი თავი და შვილი.

ხანდაზმულმა ქალმა კი, რომელიც ექიმებმა ფაქტობრივად უკვე სახლში გაგზავნეს მოსაკვდავად, ერთ დღეს თავად მოითხოვა, გოგონა მასთან მიეყვანათ.

მან ხელი ჩაჰკიდა და უთხრა:

— შენ მაჩუქე დრო, რომელიც უკვე დაკარგულად მიმაჩნდა.

გოგონამ ცრემლების მიუხედავად გაიღიმა.

— თქვენ კი მომეცით შესაძლებლობა, დამესრულებინა ის, რაზეც მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი.

და მრავალი წლის შემდეგ პირველად ამ სახლში არავინ საუბრობდა სიკვდილზე.

აქ მომავალზე საუბრობდნენ.