😦👇 30 წლის განმავლობაში ჩემი ქმრის დედინაცვალი მისთვის საჭმელს ყოველთვის ცალკე ქვაბში ამზადებდა და არასოდეს მაძლევდა უფლებას, მე დამედო მისთვის საჭმელი ან იმ ქვაბთან ახლოსაც კი მივსულიყავი… როცა ექიმმა ჩემი ქმრის ანალიზების პასუხები გახსნა, პირველად გავიგე რატომ ‼️💔
დიდხანს არ მინდოდა ამ ისტორიის Facebook-ზე დაწერა.
ქალი, რომელსაც ფოტოზე ხედავთ, ჩემი ქმრის დედინაცვალია, სიუზანი. ეს ფოტო რამდენიმე თვის წინ რომ გამომექვეყნებინა, ალბათ დავაწერდი: ჩემი მეორე დედა, ყველაზე მზრუნველი ქალი მსოფლიოში.
ახლა კი მისი ღიმილის ყურებაც კი მიჭირს.
მე ემილი მქვია, 47 წლის ვარ და ჩემს ქმარს, მარკს, უკვე ოცდახუთი წელია ვიცნობ. როცა პირველად გავიცანი მისი ოჯახი, სიუზანმა მაშინვე თბილად მიმიღო. დაბადების დღეზე მირეკავდა, როცა ავად ვიყავი, სუპი მოჰქონდა, ჩვენს შვილებს საჩუქრებს ყიდულობდა და ხშირად ამბობდა, რომ ყოველთვის ოცნებობდა ქალიშვილზე.
მაგრამ მარკთან სხვანაირი იყო.
სიუზანი მარკის ცხოვრებაში მაშინ გამოჩნდა, როცა ის ხუთი წლის იყო. მარკის მამა მეორედ დაქორწინდა და მას შემდეგ სწორედ სიუზანი ზრდიდა მას.
გარედან მათი ურთიერთობა სრულიად ნორმალური ჩანდა.
მაგრამ წლების განმავლობაში რაღაც უცნაური სიცივე შევამჩნიე.
როცა სამზარეულოში მე შევდიოდი, სიუზანი იღიმოდა.
როცა მარკი შედიოდა, თითქოს იგივე ღიმილი უცებ ქრებოდა.
ყველაზე უცნაური კი საჭმელი იყო.
თითქმის ყოველ კვირას სიუზანი მთელი ოჯახისთვის ამზადებდა სადილს. დიდ ქვაბში ყველასთვის ერთი და იგივე საჭმელი იყო, მაგრამ გაზქურის მეორე მხარეს ყოველთვის იდგა პატარა თეთრი ემალირებული ქვაბი.
ის მარკისთვის იყო.
პირველად, როცა ვცადე იქიდან ჩემი ქმრისთვის საჭმელი დამედო, სიუზანმა თითქმის ხელიდან გამომგლიჯა ჩამჩა.
— დაჯექი, ემილი. მარკს მე დავუდებ.
გამეცინა.
— უკვე დიდი კაცია.
სიუზანმაც გაიღიმა.
მაგრამ მისი თვალები არ იღიმოდა.
წლების განმავლობაში ერთი და იგივე განმეორდებოდა.
იმ ქვაბთან შეხების უფლებაც კი არ მქონდა.
ხანდახან თვითონ მარკიც ხუმრობდა:
— დედა, ემილი არ მომწამლავს. შეგიძლია დამშვიდდე.
ახლა ამ სიტყვებს რომ ვიხსენებ, მთელი სხეული მიყინავს.
დაახლოებით სამი წლის წინ მარკის ჯანმრთელობა გაუარესდა.
თავიდან უბრალოდ დაღლილობა იყო. შემდეგ დაეწყო თავბრუსხვევა, კუჭის პრობლემები და ხელების კანკალი. წონაში დაიკლო, სახე გაუფითრდა, მაგრამ ექიმები მიზეზს ვერ პოულობდნენ.
სანამ ერთ დღეს სამსახურში გონება არ დაკარგა.
საავადმყოფოში ექიმებმა გადაწყვიტეს ისეთი კვლევა ჩაეტარებინათ, რომელიც მანამდე არავის შეუთავაზებია.
ორი დღის შემდეგ მე და მარკი ექიმის კაბინეტში დაგვიბარეს.
ექიმი ჩვენს წინ იჯდა და მარკის ანალიზების პასუხები ეჭირა.
რამდენიმე წამი ჩუმად ათვალიერებდა ფურცლებს, შემდეგ თავი ასწია და გვკითხა:
— ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში თქვენი ქმარი ძირითადად სად ჭამდა?
ჯერ კიდევ ვერ ვხვდებოდი, რა კავშირი ჰქონდა ამ კითხვას მის ავადმყოფობასთან.
მარკმა უპასუხა:
— სახლში. ხანდახან დედაჩემთან.
ექიმმა ისევ დახედა ფურცლებს.
შემდეგ ისეთი რამ თქვა, რამაც მაშინვე სიუზანის სამზარეულო გამახსენა.
პატარა თეთრი ქვაბი.
და ის ფაქტი, რომ ოცდახუთი წლის განმავლობაში მარკის საჭმელისთვის შეხების უფლებაც კი არ მქონდა.
ექიმმა ნელა დახურა საქაღალდე და თქვა:
— ეს ავადმყოფობა არ არის. ვიღაც ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში რაღაცას უკეთებს თქვენს ორგანიზმს.
იმ წამს მარკი ჩემსკენ შემობრუნდა.
მაგრამ მე უკვე ზუსტად ვიცოდი, მეორე დღეს სად უნდა წავსულიყავი.
ისტორიის გაგრძელება კომენტარებშია 👇‼️
მეორე დილით მარკისთვის ჩემი ეჭვების შესახებ არაფერი მითქვამს.
ის ჯერ კიდევ საავადმყოფოში იყო. ექიმებს დამატებითი კვლევების ჩატარება უნდოდათ, მე კი სახლში დაბრუნების ნაცვლად მანქანაში ჩავჯექი და პირდაპირ სიუზანის სახლისკენ წავედი.
მთელი გზა საკუთარ თავს ვარწმუნებდი, რომ ვცდებოდი.
სიუზანი ყოველთვის კარგად მექცეოდა.
ის ჩემი შვილების ბებია იყო.
მათი დაბადების დღეებზე თითქმის ყოველთვის პირველი მოდიოდა.
როცა დედაჩემი გარდაიცვალა, სწორედ სიუზანი დარჩა სამი დღე ჩვენს სახლში და ჩემთან ერთად ტიროდა.
ასეთი ქალი ვერ იქნებოდა ის ადამიანი, ვისზეც ეჭვი მიჩნდებოდა.
მაგრამ მერე ექიმის სიტყვები მახსენდებოდა.
მარკის ანალიზებმა ხანგრძლივი მოწამვლის მკაფიო ნიშნები აჩვენა.
ეს ერთჯერადი შემთხვევა არ იყო.
არც შემთხვევითი საკვებით მოწამვლა.
ექიმების აზრით, ეს ნივთიერება მის ორგანიზმში ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში ხვდებოდა.
შესაძლოა, ათწლეულების განმავლობაშიც კი.
სიუზანის სახლთან დაახლოებით დილის თერთმეტ საათზე მივედი.
კარი ჩაკეტილი არ იყო.
სამზარეულოდან შემწვარი ხახვის სუნი გამოდიოდა.
როცა შევედი, ის გაზქურასთან იდგა იმავე ყვავილებიან კაბაში, რომელშიც უთვალავჯერ მენახა. მაგიდაზე დაჭრილი ბოსტნეული ეწყო, გვერდით კი ორი ქვაბი იდგა.
ერთი დიდი იყო.
მეორე — პატარა, თეთრი, მუქი კიდით.
კართან გავჩერდი.
სიუზანი შემობრუნდა და გამიღიმა.
— ემილი? რატომ არ ხარ საავადმყოფოში? როგორ არის მარკი?
არ ვუპასუხე.
პატარა ქვაბს შევხედე.
— სიუზან, რატომ ამზადებ მარკის საჭმელს ყოველთვის ცალკე?
ღიმილი სახიდან გაქრა.
— ისევ ეს? ხომ აგიხსენი. ბავშვობიდან ზოგი საჭმელი სხვანაირად მომზადებული უყვარს.
— მარკი ამბობს, რომ ამის გაკეთება არასოდეს უთხოვია შენთვის.
გაჩუმდა.
მაგიდასთან უფრო ახლოს მივედი.
— გუშინ ექიმებმა გაიგეს, რატომ არის ავად.
სიუზანის ხელში კოვზი გაჩერდა.
პირველად დავინახე მის თვალებში ნამდვილი შიში.
არა გაოცება.
შიში.
გავაგრძელე:
— მარკის ორგანიზმში ხანგრძლივი მოწამვლის ნიშნები აღმოაჩინეს.
სიუზანი რამდენიმე წამი ჩუმად მიყურებდა, შემდეგ კი უჩვეულოდ მშვიდად მკითხა:
— და მე რა კავშირი მაქვს ამასთან?
ასეთ პასუხს არ ველოდი.
ვინმეს რომ ეთქვა ჩემთვის, ადამიანი, რომელიც გავზარდე, ათწლეულების განმავლობაში იწამლებოდაო, შეშინებული ვიკითხავდი, როგორ მოხდა ეს, საიდან შეიძლებოდა მოხვედრილიყო ნივთიერება, ვინ გააკეთებდა ასეთ რამეს.
სიუზანს არც ერთი ასეთი კითხვა არ დაუსვამს.
მხოლოდ თქვა:
— და მე რა კავშირი მაქვს ამასთან?
სახეში შევხედე და ვიგრძენი, რომ ჩემში რაღაც საბოლოოდ გატყდა.
— მე ჯერ არც კი მითქვამს, რომ შენზე მაქვს ეჭვი.
გაქვავდა.
ამის შემდეგ ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა.
სამზარეულოში არაფერს შევხებივარ. გარეთ გამოვედი და პოლიციაში დავრეკე. მარკის სამედიცინო დოკუმენტები უკვე საკმარის საფუძველს იძლეოდა შემდგომი გამოძიებისთვის.
იმავე დღეს გამომძიებლებმა სიუზანის სამზარეულოდან სხვადასხვა ნიმუში, სანელებლების ჭურჭელი და პატარა ქვაბიც წაიღეს.
მე მთელი დრო მანქანაში ვიჯექი.
ჩვენი ქორწილი მახსენდებოდა.
სიუზანი მაშინ ჩემ გვერდით იდგა და მითხრა:
— ჩემს ბიჭს კარგად მოუარე.
ახლა ამ სიტყვებს სრულიად სხვა მნიშვნელობა ჰქონდა.
რამდენიმე დღის შემდეგ ისევ დაგვიბარეს.
ექსპერტიზამ აჩვენა, რომ პატარა ქვაბის ძველ ნარჩენებში და სამზარეულოში აღმოჩენილ ერთ-ერთ ნივთიერებაში იმავე ტოქსიკური ნივთიერების კვალი იყო, რაც მარკის ორგანიზმშიც აღმოაჩინეს.
ტირილი დავიწყე.
მარკი არაფერს ამბობდა.
უბრალოდ სკამზე იჯდა და კედელს უყურებდა.
შემდეგ ჩუმად იკითხა:
— რამდენი ხანი?
გამომძიებელმა უთხრა, რომ ამის დადგენა ჯერ კიდევ საჭირო იყო.
მაგრამ ბოლოს პასუხი თავად სიუზანისგან მივიღეთ.
თავიდან ყველაფერს უარყოფდა.
ამბობდა, მარკს ჯანმრთელობის პრობლემები ყოველთვის ჰქონდაო. შემდეგ ამტკიცებდა, რომ ნივთიერება სამზარეულოში შემთხვევით შეიძლებოდა მოხვედრილიყო.
მაგრამ როცა მას კვლევის შედეგები და სხვა მტკიცებულებები წარუდგინეს, მისი ამბავი ნელ-ნელა დაინგრა.
ბოლოს აღიარა.
თითქმის ოცდაათი წელი.
დღემდე მახსოვს, როგორ დახარა მარკმა თავი ამ სიტყვების გაგონებისას.
არც კი უტირია.
და ეს somehow კიდევ უფრო მტკივნეული იყო.
სიუზანმა თქვა, რომ როცა მარკის მამაზე დაქორწინდა, ახალი ცხოვრების დაწყება უნდოდა.
მაგრამ ხუთი წლის მარკი მისთვის მუდმივი შეხსენება იყო მისი ქმრის პირველი ცოლის შესახებ.
მარკი საკუთარ ბიოლოგიურ დედას ჰგავდა.
იგივე თვალები.
იგივე ღიმილი.
იგივე მიმიკები.
და წლების განმავლობაში სიუზანის შიგნით ავადმყოფური სიძულვილი იზრდებოდა.
ის მას არასოდეს სცემდა ღიად.
სხვების თვალწინ არასოდეს ძალადობდა მასზე.
ამიტომ გარშემო ვერავინ ვერაფერს ამჩნევდა.
სკოლაში დაჰყავდა.
ტანსაცმელს ყიდულობდა.
დაბადების დღის ტორტებს უკეთებდა.
ოჯახურ ფოტოებზე კი მის გვერდით იღიმოდა.
მაგრამ როცა მარკი თინეიჯერი გახდა, დაიწყო ის, რაც შემდეგ ათწლეულების განმავლობაში გაგრძელდა.
ძალიან მცირე რაოდენობებით, რათა ცვლილებები ნელა მომხდარიყო და ვერავის გაეგო ნამდვილი მიზეზი.
ამიტომ არსებობდა ცალკე ქვაბი.
ამიტომ არასოდეს მაძლევდა უფლებას, მარკისთვის საჭმელი მე დამედო.
ამიტომ ყოველთვის დაჟინებით მოითხოვდა, მისი თეფში თავად შეევსო.
მარკს ვკითხე, ოდესმე თუ უგრძნია, რომ სიუზანს ის არ უყვარდა.
დიდხანს დუმდა.
შემდეგ ისეთი რამ თქვა, რამაც ისევ ამატირა.
— ბავშვობაში ვფიქრობდი, თუ უკეთესი ბიჭი ვიქნებოდი, იქნებ ერთ დღეს შევყვარებოდი.
მარკმა მთელი ბავშვობა გაატარა იმ ქალის სიყვარულის დამსახურების მცდელობაში, რომელსაც გულის სიღრმეში უბრალოდ მისი გაქრობა უნდოდა.
მაგრამ ამ ისტორიის ყველაზე შემზარავი ნაწილი ჯერ კიდევ წინ იყო.
გამოძიების დროს ექიმებმა მარკის ძველი სამედიცინო ჩანაწერები შეადარეს ერთმანეთს.
აღმოჩნდა, რომ მისი პირველი აუხსნელი ჯანმრთელობის პრობლემები ჯერ კიდევ ჩვიდმეტი წლის ასაკში იყო დაფიქსირებული.
მაშინ ექიმებმა მიზეზი ვერ იპოვეს.
შემდეგ იგივე განმეორდა ოცდაორი წლის ასაკში.
და ისევ ოცდაათი წლის ასაკში.
წლების განმავლობაში ერთ დიაგნოზს მეორის შემდეგ დავდევდით, მაშინ როცა ნამდვილი მიზეზი ყოველ კვირას სამზარეულოში, ღიმილით გველოდა.
როცა მარკის მამამ სიმართლე გაიგო, მთლიანად ჩამოიშალა.
განუწყვეტლივ იმეორებდა:
— მე მას ჩემი შვილი ვანდე.
მაშინ მივხვდი, რომ მარკი ამ ისტორიის ერთადერთი მსხვერპლი არ იყო.
ჩვენ ყველანი წლების განმავლობაში ცრუ რეალობაში ვცხოვრობდით.
დღეს მარკი მკურნალობას აგრძელებს.
ექიმები ვერ გვპირდებიან, რომ მის ორგანიზმში მიყენებული ყველა ზიანი სრულად აღდგება, მაგრამ ამბობენ, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ ნამდვილი მიზეზი საბოლოოდ აღმოაჩინეს.
ის ჯერ კიდევ სწრაფად იღლება.
ზოგჯერ ხელები უკანკალებს.
მაგრამ ცოცხალია.
მე კი ხანდახან ისევ ვხსნი ამ ფოტოს ტელეფონში.
სიუზანი თავის სამზარეულოში დგას.
ხელში ქვაბი უჭირავს.
სახეზე სრულიად ჩვეულებრივი ღიმილი აქვს.
იმ დროს რომ გეკითხათ ჩემთვის, ვინ იყო ეს ქალი, გიპასუხებდით:
ჩემი დედამთილი. ცოტა მკაცრია, მაგრამ კარგი ადამიანია.
ახლა ვიცი, რომ ზოგჯერ ათწლეულებიც კი არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ ადამიანი სინამდვილეში გაიცნო.
და ყოველ ჯერზე, როცა იმ პატარა თეთრ ქვაბს ვიხსენებ, ერთი აზრი არ მასვენებს.
იმ დღეს მარკს სამსახურში გონება რომ არ დაეკარგა და ექიმს ერთი დამატებითი კვლევა რომ არ დაენიშნა, შესაძლოა სიმართლე ვერასდროს გაგვეგო.
და მომდევნო კვირას სიუზანი ისევ დადგებოდა გაზქურასთან, გამიღიმებდა და მეტყოდა:
— ემილი, დაჯექი. მარკს მე დავუდებ.
